Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدارآفتاب فتح طالع شد ز برج قندهار
Qəzəl 13چشمِ روشن میدهد از کف دلِ بیتاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را
Qəsidə 14چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمدکه از خاور زمین صاحبقران کامکار آمد
Qəzəl 14میتوان در زلفِ او دیدن دلِ بیتاب راپردهپوشی چون کند شب گوهرِ شبتاب را
Pərakəndə şeir 19ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟
Türki qəzəl 20Qəflətdən oldu Xosrovi-Turan zəbuni-HindHər kim gedər yuxuya, qara onu tez basar
Pərakəndə şeir 22جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟روی گردان شدن از صحبت آیینه چرا؟
Qəzəl 28خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟
Pərakəndə şeir 31اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را
Qəzəl 33گرچه محجوب از نظر کرده است بیجایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا
Qəsidə 34اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده استپل ز آراستگی تخت سلیمان شده است
Pərakəndə şeir 36(مردانه ازین خرقه سالوس برون آزن نیستی، از پرده ناموس برون آ)
Pərakəndə şeir 40چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را
Pərakəndə şeir 43گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب
Qəsidə 44اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم
Qəzəl 45ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را
Qəzəl 46ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمیسازد خطِ استاد را
Pərakəndə şeir 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Pərakəndə şeir 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Pərakəndə şeir 59به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را
Pərakəndə şeir 61چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را
Pərakəndə şeir 62گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
Qəzəl 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را
Qəzəl 66وصفِ زلفِ یار عاجز میکند تقریر رادوریِ این راه، کوته میکند شبگیر را
Pərakəndə şeir 69غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است
Qəzəl 69چربنرمی میکند کوتهزبان شمشیر راسخترویی میشود سنگِ فِسان شمشیر را
Qəzəl 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
Pərakəndə şeir 77تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است
Pərakəndə şeir 83هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست
Qəzəl 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را