Love
خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بودهوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
Qasida 45بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَدتا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند
Qasida 50آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
Qasida 51تا بجان در عقل باشد تا بتن در جان بودجان و تن را از لب و جام و لب جانان بود
Qasida 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Qasida 55اگر ببرد ز بستان خزان نسیم بهاربساز بزم چو بستان ز زلف و روی نگار
Qasida 56اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر
Qasida 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qasida 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qasida 68تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر
Qasida 70چون او بتی شمن نستاید بصد بهارچون او گلی چمن ننماید بصد بهار
Qasida 71چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
Qasida 81عشق دارد هر کسی را مستمند و خوار و زارخوار باد آنکس که دارد عشق و کار عشق خوار
Qasida 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Qasida 86مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار
Qasida 87مه نیسان برون آورد بر صحرا یکی لشگرکه با فیروزه گون در عند با بیجاده گون مغفر
Qasida 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Qasida 89نگه کن روی آن دلبر چو نقش لعبت بربردو گلنارش ببین پر مار و دو مارش ببین پرپر
Qasida 91همیشه بد بود اندوه و درد فرقت یاربتر بوقت گل و صبح روزگار بهار
Qasida 94بهشتوار شد از نوبهار گیتی بازدر بهشت بر او کرد چرخ گوئی باز
Qasida 97صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز
Qasida 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Qasida 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Qasida 127اگر باران نباشد در بهارانسرشگ و آه من بس باد و باران
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.