Qatran Tabrizi: Love
چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان رابدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را
Qasida 13بنفشه زلفی و سیمین برو عقیقی لببروی مایه روز و بموی مایه شب
Qasida 14دارد آن وشی رخ و وشی برو وشی سلبرادگاه غمزه چشم و زفت گاه بوسه لب
Qasida 21اگرچه جانان کسرا عزیز چون جان نیستمرا جهان و سرو جان بجای جانان نیست
Qasida 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Qasida 36ببین آن روی اگر بر سرو بستانت قمر بایدببین آن زلف اگر بر ماه مشگینت کمر باید
Qasida 39خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بودهوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
Qasida 45بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَدتا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند
Qasida 50آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
Qasida 51تا بجان در عقل باشد تا بتن در جان بودجان و تن را از لب و جام و لب جانان بود
Qasida 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Qasida 55اگر ببرد ز بستان خزان نسیم بهاربساز بزم چو بستان ز زلف و روی نگار
Qasida 56اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر
Qasida 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qasida 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qasida 68تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر
Qasida 70چون او بتی شمن نستاید بصد بهارچون او گلی چمن ننماید بصد بهار
Qasida 71چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
Qasida 81عشق دارد هر کسی را مستمند و خوار و زارخوار باد آنکس که دارد عشق و کار عشق خوار
Qasida 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Qasida 86مگر نگارگر چین شده است باد بهارکز او بنفش و نگار است بوستان چو بهار
Qasida 87مه نیسان برون آورد بر صحرا یکی لشگرکه با فیروزه گون در عند با بیجاده گون مغفر
Qasida 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Qasida 89نگه کن روی آن دلبر چو نقش لعبت بربردو گلنارش ببین پر مار و دو مارش ببین پرپر
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.