Qatran Tabrizi: Praise
ای روا بر شهریاران جهان فرمان تراهرچه باید خسروانرا داده آن یزدان ترا
Qasida 8سرخگل بشکفت وزو شد باغ و بستان بابَهاخلد بگشاده است گویی سوی بستان بابها
Qasida 9کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را
Qasida 31آباد بر این بر که و این طارم آبادوز هر دو خداوند جهان کامروا باد
Qasida 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Qasida 44ابر آزاری بلؤلؤ باغرا قارون کنددر چمن بیجاده از پیروزه سر بیرون کند
Qasida 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Qasida 52تا ترا گرد مه از مشک سیه پرهون بوددر تمنای رخت جان و دلم مرهون بود
Qasida 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qasida 60باد فروردین به گیتی در کند هر شب سفراوفتاده است از سفر کردنش بر گیتی ظفر
Qasida 62با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر
Qasida 69تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر
Qasida 72چون روز بر کشید سر از قیرگون حریربر کوهسار زر بگسترد چون زریر
Qasida 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Qasida 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Qasida 85که را پشتی کند گردون چه باشد پشتی لشگرچه باشد یاری لشگر که را دولت بود یاور
Qasida 97صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز
Qasida 99ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس
Qasida 101تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ
Qasida 104با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگزرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ
Qasida 105کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
Qasida 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Qasida 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Qasida 120ای آنکه ترا بوده بر اندام جهان دامچون بست ترا دست جهان دام بر اندام
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.