عهدیست تا نصیبهٔ ما از جهان غم استحال دل از فلک چو فلک نیک بر هم است

در عالم از فراغتِ خاطر اثر نماندآری مگر فراغت از آن سوی عالم است؟

در مدت جوانی و در عهد کودکیما را چه روز رنج و چه هنگام ماتم است؟

در بر مراد خویش یکی دم نمی‌زنداز بس که با حوادث ایام درهم است

جستم ز روزگار دمی خوش، زمانه گفتچیزی مجوی بیش که اندر جهان کم است

در دست ماست خاتم اقبال و کار عیشهر روز باشگونه تر از نقش خاتم است

کردم مسلم آنکه درین عهد کم کسی استکو را ز روزگار دلی خوش مسلّم است

دارم هر آن چه باید از اسباب خرمیاما خلاف در دل آزاد و خرم است

هر عشرتی که بی دل فارغ کنی هباستهر شادی‌ای که از سر وحشت کنی غم است

خود غم مگیر با که زنم دم که در جهاننه یار دلنواز و نه دلدار محرم است

ای غم به آخر آی! که خامی بسی نموداین رنج ها که در خم این سبز طارم است

دیدیم روی غصه کنون وقت خوشدلی استخوردیم زخم فتنه، کنون جای مرهم است

انصاف ده! که قسمت ما غم بسی رسیدگر زانکه در جهان غم و شادی مقسم است

Cahanda qismət edibdir zəmanəmiz bizə qəm,Fələkdən halımız olmuş fələk kimi bərhəm.

Könül cahanda əsər görmədi rahatlıqdan,Məgər rahatlıq üçün var cahandan özgə cahan?

Uşaqlıq illəri, gənclik çağında da günümüz –Əzab-əziyyət ilə keçdi, gülmədi üzümüz.

Öz istəyincə ürək vurmamış bir an da hələ,Zəmanə, hadisələr verdi arzusunu yelə.

Bir istəyim var idi, xoş nəfəs alım bir an,Dedi zəmanə: o qıtdır cahanda, tapmazsan.

Səadətin üzüyü olsa da əlimdə əgər, –Möhür kimi yazılıb onda tərsinə sözlər.

Zəmanəmizdə mənə bir həqiqət oldu əyan:Cahanda az tapılar könlü şad olan insan.

Hanı o dərdə qalan dost, o sirr duyan dildar,Edim ürəkdə olan qəmləri ona izhar?

Cəfada həddini aşmış, fələk, tükən, ey qəm!O qoz beli ilə edib şadlığı bizə matəm!

Həmişə qüssə yedik, şad olaq gərək bu zaman,Yara vurub ürəyə fitnə, axtaraq dərman!

Cahanda qüssə ilə şadlığı bölüblər əgər,O qəm ki çəkmişik, insafla de, bir ömrə yetər!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate