گرچه ز اندوه جهان بر دل ما صد گره استچارهٔ عیش بسازیم که هم عیش به است

می خوریم از سر آزادی و دانیم که میخوش کند حالت هر دل که ز غم پر گره است

پس ازین عشوهٔ گردون به یکی جو نخرمکه همه آفت ما زین فلک عشوه‌ده است

غم و شادی بر ما نرد گرو می‌بازندشادی از غم ببرد زود که شادی فره است

پیش عاقل سپر از عشرت و عیش اولیترخاصه اکنون که کمان‌های حوادث به زه است

با زمانه نتوان برد ستیز از چه از آن؟که زمانه چو ببینی خس و خیره سته است

ناله چنگ و می صافی و زلف چو زرهچارهٔ این غم درهم شده همچون زره است

به بد و نیک جهان خرم و غمگین نشودمگر آن کس که برو حال جهان مشتبه است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate