Gönülüm gîsûlarun bağına dîvâne giderGörmedin kılca cefâ noldı ki dîvâna gider

Cânı hoş şahla sagundan ki gelür ârızunaKâfiristânı koyup sıdk ile îmâna gider

Bağladun gönüli saldun bu zenahdân çâhıGör ki zindâna şeha niçesi rindâne gider

Leblerine gözi cân getürür ü bende gönülİşbu meyhânede her dem bu harîfâne gider

Cân ile akl ü gönül varlığı cânâna fidâNeyi ki isder ise ışk ile cânâna gider

Gözünün zâviyesinde göreli merdümi dilHasta olduhça hem ol gûşeye mihmâna gider

Subh-dem hasta gider idi gîsûsına didümGör ku dermânde ki ne derd ile dermâna gider

Dün hilâli kaşunı göri didi şîr-i felekAyağı tozıyile koç gibi kurbâna gider

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Bu senâyile senâyî çü sen ayı görimezGer sözi fârisîdür söz hele selmâna gider

SourceDivan, G 1194: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets