Sohbetünsüz nigârâ vâye kanıOl sa'âdet fakîre baya kanı

Ayağun toprağına yaş dökeremUçaram hele bir hevâya kanı

Derdüm oldur ki tutağuna İremİrürem derdi bu devâya kanı

Kaşlarıdur hilâl ü yüzi güneşÖleyüm ol oh ile yaya kanı

Cân virürem şehâ senün yolunaKim apara haber pâya kanı

Böyle tağuğ iken gönüller alurÂh eğer zülfini yasaya kanı

Cânuma cânı va'desini virürVa'de gerek ire vefâya kanı

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Biz ayağı tozın hümâ görürüzKim irüre bizi hümâya kanı

SourceDivan, G 997: Latin-script transcription of the Old Anatolian Turkic text (Sanal-Kitap.com) https://archive.org/details/KadBurhaneddinDivan

This work has no translation yet. Suggest a translation →

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets