Nə səni dindirdi ölüm,nə bizi,Söndürdü nəğməyləyaşayan nəbzi.İnsan dəryasında bir qayıq kimiaxdı tabutun.Bu zaman cəh cəhlə ucaldı səsin,Ucaldı,Söylədi: - Qəmi unudun.Hamı fikrə getdi,səni dinlədi.Coşub bir-birinə dedi min könül:Hamıtək ölümə məruz BülbülüOxuyub dəfn edir ölümsüz Bülbül.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring