“...Məni yaman unutmusan, oğlun olandan,Elə onu soruşursan, onu hər zaman.Yalnız mənim adım idi dodaqlarındaYalnız mənim səsim idi qulaqlarında.İndi isə tək oğlunu salırsan yada...Məktubun başında da, ortasında daElə onu soruşursan, onu hər zaman,Məni yaman unutmusan oğlun olandan...”

“...Mən sevirəm səni yenə, aylı gecələrGörüşünə can atdığım gəncliyin qədər.Yox, sevgilim, nahaq yerə gileylənirsən...

Məktub yazıb oğlumu hər soruşanda mənDodağımda nəğmə kimi səslənir adınGülüm, oğlum olardımı, sən olmasaydın?!”

Moskva, 1955

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love