Fələk hər dövrdə bir feyzi-hikmət aşikar eylər
What is a qasida?
Qasida: a long, formal poem of praise or counsel.
Fələk hər dövrdə bir feyzi-hikmət aşikar eylər,Təqalibi-zaman izhari-sün’i-Kirdigar eylər.
Qəradən ağı fərq etməz bu rəmzin bilməyən dəhrinKi, niçün gəh nəhari leylü gəh leyli nəhar eylər.
Bəyaz üzrə səvadi-nüsxə kim əsrari-hikmətdir,Xirəd hər hərfini mənzuri-eyni-e’tibar eylər.
Əsiri-dərd olanlar ruzigarın inqilabından,Əgər sən həm tərəhhüm qılmasan tərki-diyar eylər.
Fələk dövranının əhvalinə vaqif olan arif,Təriqi-səbrü təslimü təvəkkül ixtiyar eylər.
Müqarin olsa asari-səadət tirə toprağə,Nəsimi-növbahar ol tirə toprağə güzar eylər.
Mücəlla eyləyib ayineyi-təb’in küdurətdən,Qılıb xürrəm, verib lütfi-təbiət laləzar eylər.
Verir hər xəstəyə əlbəttə dövrani-fələk dərman,Vəli bir qaç zaman bimari-dərdi intixar eylər.
Qılır hər namuradi aqibət məqsudinə vasil,Vəli bir neçə müddət zilli-hirman ilə zar eylər.
Zəmanə hər diyarə istəsə asari-əmniyyət,Ona sahibliva, bir sərvəri-rif’ətşüar eylər.
Qəza hər kişvərin əhlinə cəm’iyyət murad etsə,Ona əlbəttə bir danayi-kamil şəhriyar eylər.
Bihəmdillah bu gün bu mülkə salmış sayə bir adilKim, onun nisbətilə izzü rif’ət iftixar eylər.
Sərəfrazi ki, feyzi-xakbusi-asitanındanEnib hər dəm günəş kəsbi-ülüvvi-iqtidar eylər.
Səfayi-zikri-xaki-payidir ol seyqəli-rəhmətKi, mir’ati-dili-əhbabdən rəf’i-qübar eylər.
Fələk məşşatəsi verdikdə ziybi-şahidi-dövlət,Onun mahi-livayi-rif’ətin ayinədar eylər.
Zəmanə inqilabından fərağət istəyən arif,Onun mə’mureyi-iqbalına hisni-həsar eylər.
Səmiyyi-Əhmədi-Mürsəl Məhəmməd bəy, o dəryadilKi, mir’ati-dili-əhbabdən rəf’i-qübar eylər.
Əya sərdari-rövşənrə’y mülkaray, fərruxrüxKi, hər mənsəbdə ismin iqtizayi-iştihar eylər.
Kəmali-mə’rifət hər xandavü hər dövrdə olsa,Səni sərdəftəri-ərbabi-təmkinü vüqar eylər.
Bu mülkə sayeyi-dövlət buraxmışsan bihəmdillah,Yeridir gər sənə mülk əhli can nəqdin nisar eylər.
Neçin kim zati-pakin məzhəri-feyzi-ədalətdir,Bu mülkün hər günün novruzü hər fəslin bahar eylər.
Məşahid rövnəqinə əzm qılmışsan, zəhi himmət,Bu himmətlə səni Xəllaqi-aləm kamikar eylər.
Şəhidi-Kərbəlayə su yetirmək qəsdin etmişsən,Səni əlbəttə aləmdə bu niyyət payidar eylər.
Sərəfraza, Füzuli xəstəyə bu mülki-qürbətdə,Sipehri-namüvafiq dövri cövri-bişümar eylər.
Əgərçi biqərar etmişdir ol biçarəyi möhnət,Bulub təmkin sənin zövqi-vüsalinlə qərar eylər.
Cəmii-xəlqdən qət’ eyləmiş sərrişteyi-ülfət,Əgər sən həm tərəhhüm qılmasan tərki-diyar eylər.
Sən ol pakizətəl’ət, afitabi-aləmarasanKi, lütfün könlümü yüz məqsədə ümmidvar eylər.
Verir mədhi-şərifin cövhəri-göftarinə rövnəq,Sədəfdir qətreyi-barani dürri-şahivar eylər.
Qılır şəm’i-cəmalın nuri təb’i-tirəmi rövşən,Günəşdir səngi-bimiqdarı lə’li-abidar eylər.
Ümidim var kim, var olasan aləmdə qədr ilə,Qəza hər necə kim yoxdan cahan əhlini var eylər.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/fuzuli-felek-her-dovrde-bir-feyzi-hikmet-asikar-eyler
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Fate
Neylmişdim sənə, ey çərxi-gərdunBizim ilə düşübsən inadə, fələk
Könül mürğü səri-zülfündə, ey gül, aşiyan tutmuşKönül mürğü səri-zülfündə, ey gül, aşiyan tutmuş,Əcəb naəmn mənzildə məkan ol natəvan tutmuş.
Nə etibarEy dil, cəmii vəz'i-cahana nə etibarDövri-mədari-çərxi-zəmanə nə etibar
OlaydıVarmadım yarıma, aləm məni bədbəxt saydı,Bəxtiyardım, o, mənim bəxtimə yar olsaydı.