گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنمگل صد برگ بهار غم عشق تو منم

Qəm qılıncın eləyib cismimi sədparə mənim,Güli-sədbərgi-bahari-qəmi-eşq oldu tənim.

اشک گلگون و رخ زرد مرا خوار مبینکه اگر سرخ اگر زرد گل این چمنم

Qanlı yaşla saralan çöhrəmə əskik baxma,Sarı, ya qırmızı olsam da, çəməndir vətənim.

با دل خون شده دم می زنم از لطف لبتمی شود حال دلم فهم ز رنگ سخنم

Qanlı qəlbimlə dəm urdum ləbinin vəsfindən,Göstərir hali-dili-zarimi rəngi-süxənim.

دور از آن زلف و قد و چهره مخوان سوی چمنباغبان نیست سر سنبل و سرو و سمنم

Yoxsa ol zülfü qədü çöhrə, çağırma çəmənə,Bağiban, olsa da gər sünbülü sərvü səmənim.

بعد ازین در ره عشق تو من و تنهاییقدرت سایه کشیدن چو ندارد بدنم

Daha bundan belə tənha gərək eşqində olam,Kölgəmi çəkməyə çün tab gətirmir bədənim.

کوهکن را اثری هست مرا نیست نشانوه که رسواتر و گم گشته تر از کوهکنم

Kuhkəndən var əsər, məndən əlamət yoxdur,Əcəb, ondan daha rüsvalığım artıqdı mənim.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می نهفتم چو فضولی غم دل وه کآخرکرد رسوای تو افسانه هر انجمنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Gizlədirdimsə Füzuli kimi dərdi-dilimi,Saldı əfsanəyə eşqin məni, ey simtənim!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love