گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنمگل صد برگ بهار غم عشق تو منم

اشک گلگون و رخ زرد مرا خوار مبینکه اگر سرخ اگر زرد گل این چمنم

با دل خون شده دم می زنم از لطف لبتمی شود حال دلم فهم ز رنگ سخنم

دور از آن زلف و قد و چهره مخوان سوی چمنباغبان نیست سر سنبل و سرو و سمنم

بعد ازین در ره عشق تو من و تنهاییقدرت سایه کشیدن چو ندارد بدنم

کوهکن را اثری هست مرا نیست نشانوه که رسواتر و گم گشته تر از کوهکنم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می نهفتم چو فضولی غم دل وه کآخرکرد رسوای تو افسانه هر انجمنم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love