کلکی که صورت من و آن دلربا کشیدافکند طرح دوری و از هم جدا کشید

Ol qələm kim, nəqş edib surətləri, ey dilrüba,Ayrılıq tərhin töküb, çəkmiş məni səndən cida.

ما را خیال خط تو از گریه باز داشتآن سبزه تا دمید نم از چشم ما کشید

Ağlamaqdan saxlamış xəttin xəyalı didəmi,Çünki ol xət qoymayıbdır gözdə qalsın nəm daha.

غیر از کشیدن ستمت نیست کار مابنگر که کار ما ز تو آخر کجا کشید

Cövrünü çəkmək olub daim peşəm şamü səhər,Gər işim çatdı hara, səndən necə çəkdim cəfa.

ای سنگدل چه شد که وفایی نمی کنیبر بی دلی که بهر تو چندین جفا کشید

Bunca kim, çəkdi sitəm könlüm qəmindən hər zaman,Aşiqin, ey daş ürəkli, görmədi səndən vəfa.

تا یافت ره بخاک درت سیل اشک مازان رهگذر دگر نتوانست پا کشید

Yol tapandan kuyinə göz yaşları seylab tək,Kəsmədi ordan ayaq, qaldı qapında daima.

میل شعاع داشت بکف صبح آفتابگویا بچشم خود ز درت توتیا کشید

Gün şüasından əlində milçə tutmuşdur səhər,Çeşminə çəkmək dilər xaki-dərindən tutiya.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ای گل هنوز ز دل بنگاری ندادهکی آگهی که از تو فضولی چها کشید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Sən hələ aşiq deyilsən, sevgilim, bir kimsəyə,Agah olmazsan, çəkər dərdli Füzuli yüz bəla.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love