کلکی که صورت من و آن دلربا کشیدافکند طرح دوری و از هم جدا کشید

ما را خیال خط تو از گریه باز داشتآن سبزه تا دمید نم از چشم ما کشید

غیر از کشیدن ستمت نیست کار مابنگر که کار ما ز تو آخر کجا کشید

ای سنگدل چه شد که وفایی نمی کنیبر بی دلی که بهر تو چندین جفا کشید

تا یافت ره بخاک درت سیل اشک مازان رهگذر دگر نتوانست پا کشید

میل شعاع داشت بکف صبح آفتابگویا بچشم خود ز درت توتیا کشید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ای گل هنوز ز دل بنگاری ندادهکی آگهی که از تو فضولی چها کشید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love