یار از عاشق نمی باید که پروا شودتا نه عاشق درد دل گوید نه او رسوا شود

ما دهان یار را از غنچه بهتر گفته ایمغنچه هم این حرف خواهد گفت گر گویا شود

ماه من چون تو ملک خویی پری رخسارهنیست در روی زمین حالا مگر پیدا شود

میل پنهان تو با من هست عین لطف لیکآه ازان لطفی کزو اظهار استغنا شود

تو کشیدی تیغ و من صد سیل بگشادم ز چشمشد مقد غالبا عالم خراب از ما شود

پر غم او شد دل از ناصح مرا سودی نماندغم مگر بیرون شود تا پند او را جا شود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پیش بی دردان فضولی سر بپای او منهاحتیاطی کن مبادا فتنه بر پا شود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love