دل درون سینه دردت را به جان می‌پروردذوق می‌بیند ازآن هردم ازآن می‌پرورد

عاقبت معلوم شد بهر سکانت بوده استاین که جسم ناتوانم استخوان می‌پرورد

لعل اشک لاله‌گون پرورده چشم منستکی بدین رونق بود لعلی که کان می‌پرورد

چون نریزد با خیال خط او چشمم سرشکسبزه دارد بآن آب روان می‌پرورد

چون قدت ناید اگر سازد بدین عالم روانهر نهالی را که رضوان در جنان می‌پرورد

نعمت دنیا به جاهل گر رسد نبود عجبهست عادت طفل را لطف زنان می‌پرورد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دیده و دل را فضولی می‌دهد خون از جگردشمنان خویش را بنگر چه سان می‌پرورد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring