لاف زد پیش رخت گلبن ز گلبرگ ترشزد صبا از قهر گلبرگ ترش را بر سرش

پیش خورشید رخت گل را نمی بیند جمالگرچه می‌بندد هوا از دُرِّ شبنم زیورَش

گشت گل پروانه شمع جمالت ای پرینیست هر سو برگ بگرفتست آتش در پرش

چند نازد با گل و بلبل چمن بگشای رخآتشی زن در گل و بر باد ده خاکسترش

مهد گلبن جای راحت نیست طفل غنچه راچون شود آسوده چندین خار دارد بسترش

گل بحسن پنج روزه کرد دعوی با رختزود باشد زین گنه از هم بریزد پیکرش

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. برگ گل تلخست می گرداند از خورشید رنگچون کنم نسبت فضولی با لب جان پرورش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring