سر می کند همیشه فدا بهر یار شمعدارد درین روش قدم استوار شمع

سودای کاکل صنمی هست در سرشکز دود دل شدست سیه روزگار شمع

گر نیست آتشی ز هوای تو در سرشچون من چراست با مژه اشکبار شمع

دارد ز شمع روی تو در سینه آتشیبی وجه نیست این که ندارد قرار شمع

سرگرم آفتاب و شانست زین سببدارد همیشه گریه بی اختیار شمع

بی آفتاب روی تو روشن نمی شودروزم اگر چو چرخ فروزم هزار شمع

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بی برق آه نیست فضولی بروز غماو را همین بس است به شب‌های تار شمع

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love