بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتمتا سحر چون سبزه پا از رشک در گل داشتم

دوش شمعی بود همرازم که از روشن دلیبود او را بر زبان من هر چه در دل داشتم

بود اسباب کمال رفعتم چون مه تمامچون نباشد آفتابی در مقابل داشتم

بود صد فرهاد را بر صورت حالم حسددر نظر تا نقش آن شیرین شمایل داشتم

بر من دیوانه تشویش خرد حکمی نداشتسوری از سودا حصاری از سلاسل داشتم

آفرین ای زورق ساغر رهاندی از غمممن درین دریا کجا امید ساحل داشتم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر تهی دستم ز دین و دل فضولی دور نیستعشق بربود از کف من آنچه حاصل داشتم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love