اسیر دام زلفم کرده بر گرد سرگردانچو گردانیده سرگشته ام سرگشته تر گردان

من از جان ناامیدم تیر خود بر من مکن ضایعاگر داری دوایی صرف بیمار دگر گردان

در آور جلوه تا خون دل ما ریزد از مژگاننهال ناامیدیهای ما را بارور گردان

بده تار شعاع دیده را پیوند با زلفتزمانی رشته آن زلف را مد نظر گردان

کمال حسن می خواهی مگردان روی از عاشقمه رخسار خود را مطرح نور بصر گردان

سواد چشم تر بگداخت از برق غم هجرتبیا و خال مشگین را سواد چشم تر گردان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز دوران مخالف چند درد سر کشد ساقیفضولی را به یک جام لبالب بی خبر گردان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love