دلا آن به که چون با خوب رویان همنشین باشینباشی غافل از ایام دوری دوربین باشی

مرا ای اشک هر دم پیش مردم می کنی رسوانمی خواهم ترا مطلق که در روی زمین باشی

مرا ای چرخ می خواهی کز آن مه دور گردانیچه کین است این که با من بسته تا کی برین باشی

ترا در خون دل کردم نهان ای مردم دیدهکه چون بر من شبیخون آورد غم در کمین باشی

دلم را آتش اندوه خواهد سوخت می دانممشو غافل چو ساکن در دل اندوهگین باشی

تنم را پر کن از پیکان که چون آیی درون دلز هر آفت که باشد در حصار آهنین باشی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فضولی گرچه رسوایی مجو تدبیر کار از کسچه چاره چون ترا تقدیر می خواهد چنین باشی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love