رحمی باسیران شب تار نداریبر روز قیامت مگر اقرار نداری

جورست ترا کار و درین کار که هستیبا هیچ کسی جز دل من کار نداری

ای دل پس ازین سلسله عشق مجنبانتاب خم آن طره طرار نداری

ای دیده فرو بند بخون راه نظر رااو می رسد و طاقت دیدار نداری

مردیم پی پرسش ما لب نگشادیاز ناز مگر رخصت گفتار نداری

ای آن که ترا صحبت یاریست تمناگویا خبر از طعنه اغیار نداری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بی واسطه نیست ترا گریه فضولیدر دیده مگر خاک ره یار نداری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love