هوای خاک درت باز در سر افتادستز هر چه هست مرا این هوا در افتادست

مرا چه کار به از آه و ناله است کنونکه کار با تو چو شوخ ستمگر افتادست

چرا ز چشم تو بر من نمی افتد نظریمگر که قاعده مردمی در افتادست

ز زلف یار صبا تا گشاده است گرهگره بکار دل درد پرور افتادست

من از کجا و نجات از بلا چنین که دلمبدام آن سر زلف معنبر افتادست

ز ذوق عشق بتان نیست عقل را خبریچرا که رتبه این ذوق برتر افتادست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فتاده است فضولی بخاک رهگذرتبیا که بی تو غریبی ببستر افتادست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love