وقت سحر سوی چمن انداختم گذرتا رفع گردد از گل و سبزه ملال من

چون پا بروی سبزه نهادم بطعنه گفتکای بی خبر نه مگر آگه ز حال من

گر پایمال تو شده ام کم مبین مرابنگر که هست صد چو تویی پایمال من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring