Ümid əgər bu qaranlıq cahanda olmazsa,Kim axtarardı həyatın şəfəqli çeşməsini?Həyatın eşqi əgər olmasaydı, xatirədəÖlüm kəsərdi sevincin gözəl və şən səsini.

Ümid, köhnə şərabdır ki, xəlqi sərxoş edər,Ümid ilə qara dünya səfalı cənnət olar.Ümid ilə gül açar, bağçalar və quşlar oxur,Yaşıllanar quru çöllər, axar, coşar çaylar.

Bəşər gözün açar, açmaz gülər, gülər dünyaÜfüq bir ayna kimi parlayıb da şövq salar.Ümid qəmli könüldə işıq saçan gündür,Görən işıqlı günü, görməyib də kim ağlar?

Həyatı anlamayıb kim ölümlə qəhr olsa,Sovurur cahan, gül açarkən baharı iblisin...Həyatı anlamayan zülmə baş əyər, heyhat!Həyat zülmün odunda yanıb olur bitgin.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern