I

Sən ey əziz Qaraçorlu,Qara günün qızıl günü.Bilirəm ki, bu həyatdaZülmət deyil istədiyin.Zindan səni çürütdüsəÇürümədi tunc biləyin.

Bir zamanlar el bəyidin.Bu gün elə yoldaş oldunMarağadan köçüb gəldinBizim elə qardaş oldun.

Yerin yaman kölgəlikdir,Pərdəni çək, zülmət çöksün.Ucalanıb göylərə baxXəyalının quşu uçsun.

İstidir çox, papağını çıxart görək.Gətir qızıl kuzələrdə“Səhənd ağa” suyun içək.

Bezdik “Şiraz şərabından”Omu bizi sərxoş qılmaz?

Sənin şerin oxuduqdaGələr həmən könül vəcdə.Onun da bir uzaq diyarQızıllanar pərdə-pərdə.

Budur dağlar ətəyində“Səhənd ağa” göbəyindəQışın artıq rəngi qaçıb.Ot göyərib, güllər açıb.

Alaçıqlar qurulmuşduHər kəs deyir, hər kəs xoşdur.

Gün düşübdür çadırlaraBulud gedib indi hara?Nə suyu qədər, nə də istiQab-qacağın cingiltisiGəlinlərin incə səsiUzaqlardan duyulmaqda.

Hər il bizim yaylaqlardaEl obalar çadır qurar.Gün batanda hər kəs yatıb,Gün çıxanda hər kəs durar.

Çoban gətirər sürüsüləQızlar sağır inəkləri.Analar da beşiklərdəYatırdarlar bəbəkləri.

Ocaq yanar, bişər çörək,Tazə çörək açar çiçək.Cavan qızlar su daşırlar,Gəlinlər də dəzgah qurar.Güllü cecim toxuyandaŞair ona qoşma qoşar.

Yerlər, göylər yaradanın,Çay, çəmənlər “Böyük xan”ınUca dağlar səbzəzarlarAxar sular bulunubdur.

El sürüsün otararsaVerməlidir otlaq haqqı.Elçi gəlsə o cüvaraQarnı yoğun “sərvan”lara.

Verməlidir oba gərək,Ayran, kərə, tazə çörək.

Beləliklə, yaz qurtarar,Dağ başına qar da yağar.Yarım qarın, arğın, yorğunEllərimiz onda artıqYığışdırar çadırlarınBütün yazın zəhmətləriDoyurmaz da qarınların.

Yazda yarı çıplaq gəzənYenə yarı çıplaq gedər.Yaylaqdakı əməklər ahEl-obaya verməz səmər.

Yaylaqlardan oba köçər.Xan evində yeyər, içərBir gün burdan o da köçər.

II

“Qaraçorlu!”Dastan yazdın.Dilə düşdü,Sənin adın.Bir gün artıqXizrularınHaləsinəÇıraq yaxıb asdın igid,“Dədə Qorqud” əfsanəsin.O dağının incisiydi.İnciləri düzdün sapa.Sən “Sazımın sözü”n qardaşAydın gözə verdin çapa.El oxudu o dastanı,Seyr elədi gülüstanı.Sən ucaltdın başın elin,Yaxşı kəsdin düşman dilin.

Kim deyər ki, “Dədə Qorqud”“Şahnamə”dir?O keçmişdən hekayədir.Xanlar onda at oynatmaz,El obaya divan tutmaz.Alaçığa gəlir çobanXanlar ilə içir ayran.

Zəngin olsa xanlar yenəMəddahın dəyil şahaNə qəsri var, nə dərgahı,Pərdəşin olmamışdır.Xan xatunuO çadırda naxış toxur.Körpəsinəmahnı oxur.

Orada qadın “ilan”dəyil,Məhəbbəti yalan dəyil.Təxti rəvan bilməz nədir,Ata minər, dağlar aşar,Bulaqların suyun içər,Yar yolunda candan keçər.

“Şahnamə”dəŞahın bürkü “günəşdir”.Təxti mavi bir asimanOrta zinin kölgəsidirCənnət onun yaylağıdır.

“Dədə Qorqud” kitabındaXan bir sadə insandır ki,Başda tüklü papağı var,Çadırı var, ocağı var,El-obadan iraq gəzməz,Cəzirləri yıxıb əzməz.O insaflı bir mərddir ki,Düşmanına silah verər,Danışdırsan doğru deyər.“Şahnamə”dəYaralanan bir pəhləvan,Həsrət ilə burdan köçər.“Dədə Qorqud” kitabında“Dəli Domrul”Əzrailə qılınc çəkər.Yad deyir ki,Sizdə “Divan şairi” yox.Türkün, Sultan və ahi yox.Qoy olmasın!Şairlərin divanlarıXizruların dastanlarıYadın olsun“Dədə Qorqud” bizə yetər!

Səlcuqilər olmasaydıDaş-daş üstə qalmaz idi.İran adlı bir məmləkətiTarix yada salmaz idi.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets