دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست

نفسی گر نشکیبم ز لبت معذورمتشنه‌ام چشمهٔ حیوان نتوان داد ز دست

کردم اندیشه سر خویش توان داد به توآن سر زلف پریشان نتوان داد ز دست

چون منی گر برود برگ گیاهی کم گیرقامت سرو خرامان نتوان داد ز دست

هر چه اندوخته‌ام گر برود باکی نیستشرف صحبت جانان نتوان داد ز دست

دل زندانی خود را چو خلاصی جستمگفت کان چاه زنخدان نتوان داد ز دست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به ملامت نشود دور همام از لب یارخار گو باش گلستان نتوان داد ز دست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love