دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر

چون نی به خدمت تو بسی بسته‌ام میانتا همچو نی گرفته‌ام اندر دهان شکر

در عمر خود لبم ز لبت یک شکر گرفتآری به کیل می‌بفروشد از آن شکر

از تاب آفتاب رخت تا نگردد آبشد زیر سایه خط سبزش نهان شکر

پیش از خط ولب تو نگارا ندیده‌امدیگر که از نبات کند سایه‌بان شکر

جانم فدای آن لب جانان که می‌دهداز ذوق اندکی به مذاقم نشان شکر

یاد لبت چو می‌گذرد بر زبان منحالی همی‌شود ز زبانم روان شکر

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. وصف لبت نهاد شکر در دهان منگر بیش از این بگویم گردد زبان شکر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love