اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند

ذوق آموختنی نیست که آن وجدانی‌ستعقلا جمله در این کار فرو می‌مانند

این چنین مست که ماییم ز خم‌خانه دوستهمه خواهند که باشند ولی نتوانند

بت‌پرستان رخت طایفه توحیدندمست و دیوانه عشق تو خردمندانند

آفتابی تو و اصحاب ملاحت انجمدر حضورت همه از دیده ما پنهانند

هر یکی را سخنی در صفت منظوری‌ستوصف روی تو که داند که همه حیرانند

مجلس افروز بهشت است جمال خوباننی چنان دان به حقیقت که بهشت ایشانند

هست صاحب‌نظران را هوسی با گل و سروکاندکی هردو به رخسار و قدت می‌مانند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرمی از ذکر تو یابند نه از شعر همامدر سماعی که غزل‌های ورا می‌خوانند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love