İkinci pərdə
Page 2 of 8 · 13%
Anjel
Nə üçün qoymursan gətirtsin?
Fəridə
Eh... sən... də... ayıbdır...
Anjel
Kimdən ayıbdır?
Fəridə
Camaatdan. Adama nə deyərlər... (Gülümsəyir) Həmişə on beş-iyirmi manata paltar tikdirən mən, indi Moskvadan dərzi gətirdim?!
Anjel
Onda sənin Ədalət kimi ərin yox idi.
Savalan (hələ də təəccüblə)
Demək belə...
Anjel (qəhqəhə ilə Savalana)
Mənim patriot qəhrəmanım... Elə bilirsən ki, hamı sənin kimi lütdür! Bizdə elə kişilər var ki, onların xanımları hər gün süd vannası qəbul edirlər ki, ipək kimi yumşaq olsunlar.
Savalan (birdən canlanaraq, gülümsəyir)
Onlara kişi demirlər, Anjel, Musiq deyirlər!
Anjel
“Musiq” nədir?
Savalan (bərkdən gülərək)
Mən Musa adlı yüz qırx kilo ağırlığında hörmətli bir şəxs tanıyırdım. Arvadı ona həmişə Musa əvəzinə Musiq deyərdi... (Arvadı təqlid edir) “Musiq”, sən uzan istirahət elə, biz Valeriklə kinoya gedirik. (Musiqi təqlid edir) “Duşka, bəlkə mən də gedim?” (Arvadı təqlid edir) “Mu... Musiq... Sən işləyib yorulmusan. Nahardan sonra sənə istirahət lazımdır... Davleniyan var...” (Anjel bərkdən gülür).
Fəridə
Valerik kim idi?
Savalan
Musiqin təsərrüfat işləri üzrə müavini. Qız sifətli şiş bir gədeydi...
Anjel (gülümsəyərək, qəsdən)
“Gədə”, yoxsa “oğlan”?
Savalan
Gədə!
Fəridə (fikirli)
Bəlkə kinoya düz ürəklə gedirmişlər.
Savalan
Dedim ki, gədə idi. (Dərindən nəfəs alaraq, ciddi) Duşkanı mən ərə getməmişdən də tanıyırdım. Durna adlı ucaboylu, təvazökar, yaraşıqlı, incə bir qız idi... Musiqə gedəndən sonra əvvəllər çox qəmgin görünürdü... Bir gün küçədə rast gələndə heç bir söz demədən əlindəki tək zanbağı mənə bağışlayıb keçdi... Hiss etdim ki, gözləri yaşardı.
Anjel (həqiqi kədərlə)
Yazıq Duşka... (Siqaret yandırır)
Fəridə
Ürəyim sıxıldı.
Savalan
Nə üçün... Hamlet demişkən, biz ki, Aydan arıyıq...
Fəridə
Nə isə, mənə pis təsir elədi.
Savalan (şən)
Yaxşı... yaxşı... (Gətirdiyi şeylərə işarə ilə) İcazə verirsən rəssam başlasın?
Fəridə
Bu dəfə qalsın, Savalan. Həvəsim qaçdı.
Savalan
Onda mən getdim.
Fəridə
Ayrı gün gələrsən, yaxşımı? (Savalan başı ilə təsdiq edir)
Anjel (Savalana)
Mənə zəng eləyin, Savalan.
Savalan
Nə üçün?
Anjel (gülümsəyir. Lakin bu təbəssümdə əvvəlki sarkazm yoxdur)
Elə-belə.
Fəridə
Bu nədir, Savalan, sən lap kobudlaşmısan. Heç qıza da elə sual verərlərmi?.. (Gülümsəyərək xüsusi əda ilə) Özü də Anjel kimi qıza.
Savalan
Doğrudan da... Bağışlayın, Anjel xanım. Mən, məmnuniyyətlə, sizə zəng edərəm.
Anjel
Mən incimirəm. Zənginizi gözləyəcəyəm.
Savalan
Baş üstə, hələlik. (Çıxır)
Fəridə
Anjel...
Anjel (siqareti yandıraraq)
Nə var?
Fəridə
Doğrudan bu oğlan sənin xoşuna gəlir?
Anjel
Doğrudan.
Fəridə
Anjel! O, sən düşündüyün oğlanlardan deyil.
Anjel (tamamilə sakit)
Nə bilirsən?
Fəridə
Neçə ildi yoldaşıq...
Anjel (eyni sakitliklə)
Aranızda bir şey olub?
Fəridə (bərk inciyir)
Sən məni dəhşətə salırsan, Anjel! Bu lap pozğunluqdur.
Anjel bərkdən gülür, lakin bu gülüş birdən dərin qüssəyə çevrilir. Pauza.
Anjel (siqaretini külqabıya basaraq)
Yox, Fəridə, məni maraqlandıran onun xarici görünüşü deyil. Şmotkalar üçün özlərini öldürən duzsuz oğlanların söhbətini eşidəndə ürəyim bulanır. Sənin rəssamında indiyə qədər başqalarında görüb hiss eləmədiyim nə isə var. Və bu “nə isə” məndə qəribə hisslər doğurur. Elə bil ki, mənim indiyə qədər keçirdiyim günlər bir yuxuymuş. Elə bil ki, mənim həyatım indi geriyə, on altı-on yeddi yaşlarıma qayıdır, mən özümdə anlaşılmaz bir həvəs, bir yüngüllük hiss edirəm. Onun qızı var?
Fəridə (pərt olur)
Elə pis soruşursan ki, adam bilmir nə cavab versin... Necə yəni “qızı var?”
Anjel
Yaxşı, sevgilisi, nişanlısı olsun.
Fəridə
Yoxdur.
Anjel
Nə əcəb?
Fəridə (məhəbbətlə)
Ax, Anjel, sənin elə bir ərin olsaydı... Bilirsən mən nə qədər sevinərdim.
Anjel
Elə oğlan məni istəməz.
Fəridə
Nə bilmək olar, bəlkə istədi?
Anjel (gülümsəyir)
Bəlkə...
Fəridə
Belə gözəl, mədəni qız... Sənə nə olub?..
Anjel
Heylə oğlanlar birinci növbədə...
Fəridə
Başa düşürəm... Nə olsun... Bütün olub-keçmişləri etiraf edərsən.
Anjel (birdən darıxmış kimi)
Nə isə... Fəridə... kofe!
Fəridə (mənalı təbəssümlə)
Bu saat! (Çıxır)
Anjel qalxıb divarda Savalanın Fəridəyə toy hədiyyəsi gətirdiyi “Savalan” tablosuna uzun bir nəzər salır. Ədalət daxil olur. Qısa pauza.
Ədalət
Bəs Fəridə hardadır?
Anjel
Mətbəxdə.
Ədalət (yaxınlaşaraq, pıçıltı ilə)
Heç bilmirəm ki, sənə necə təşəkkür edim, Anjel.
Anjel
Nəyə görə sən mənə təşəkkür etməlisən?
Ədalət (pıçıltı ilə)
Bizim keçmişimiz haqqında Fəridəyə bir kəlmə söz demədiyinə görə. Mən bunu qiymətləndirirəm, Anjel.
Anjel
Elə bilirsən, mən sənə görə susuram?! Mənim əlimdə əlac olsaydı, sənin boynunu elə vurardım ki, qanın yerə dammazdı!
Ədalət
Anjel!
Anjel
Heyf ki, ortada Fəridə vardır.
Ədalət (eyni yalvarışla)
Anjel!
Anjel
Mən onun xəyallarını, arzularını alt-üst eləmək istəmədim. Çox gecdir. Lakin, əgər, sən ona da xəyanət eləsən, mənim intiqamım dəhşətli olacaq.
Ədalət
Mən onu sevirəm, Anjel.
Anjel
Sən bu sözləri mənə də deyirdin.
Ədalət
Nə olar. Mən buna təəssüf etmirəm.
Anjel
Mən bura sənin ikiüzlü sözlərini eşitmək üçün gəlməmişəm. Mənim səndən tələbim vardır!
Ədalət
Nə tələb?
Anjel
Mənim oğlumun atasının sən olduğunu rəsmiləşdirmək lazımdır.
Ədalət
Necə yəni rəsmiləşdirmək?!
Anjel
Yəni, ona rəsmi surətdə sənin familiyanı vermək! Uşaq bu gün-sabah böyüyüb məndən atasının kim olduğunu soruşacaq, aydındırmı?
Pauza.
Ədalət
Anjel, icazə ver, o barədə bir əsaslı düşünüb-daşınaq.
Anjel
Nə düşünəcəksən?
Ədalət (əsəbi, səbrsiz)
İndi yox... Rica edirəm, sonra... Fəridə bu dəqiqə gələ bilər...
Anjel
Yaxşı. Sonra mən sənə zəng edərəm.
Fəridə gəlir.
Fəridə
Oy, Ədalət, sən nə vaxt gəldin? Anjel, niyə durdun? Bu saat kofe hazır olar.
Anjel
Səhərdən oturmuşam, bəs deyil?
Fəridə
Sən Allah, getmə!
Anjel (zarafatyana)
Təzə ər-arvadı tək qoymaq lazımdır.
Fəridə
Anjel, yaxşı şeylər bişirmişik.
Anjel
Yox, Fəridəcan, işim var. (Açıq zarafatla) Gözəl rəssam mənə zəng eləyəcək, hələlik. (Çıxır)
Ədalət
Bu hansı gözəl rəssam haqqında danışır?
Fəridə
Savalan haqqında.
Ədalət (gülümsəyir)
Hə, sizin dostunuz...
Fəridə
“Siz” deyəndə kimləri nəzərdə tutursan?
Ədalət
Səni, Qəniməti...
Fəridə
Savalan mənim rəsmimi çəkmək istəyir. Deyir, bu, mənim ən kamil işim olacaq.
Ədalət (gülümsəyir)
Nə üçün məhz sənin rəsmini?
Fəridə (şən təbəssümlə)
Yəqin ona görə ki, bir-birimizi lap uşaqlıqdan tanıyırıq... sevirik.
Ədalət
Sevirsiniz?
Fəridə (zarafatyana)
Yoxsa, qısqanırsan? Oy, xoşuma gəlir sənin qısqanclığın... Mən ölüm qısqanırsan?
Ədalət
Yox, qısqanclıq acizlərin işidir.
Fəridə (bir an xəyala dalaraq)
Doğrudan da elədir.
Ədalət
Ancaq camaatı heç bir zaman yaddan çıxarmaq lazım deyil!
Fəridə
Camaatı? Hansı camaatı?
Ədalət
Ətrafımızda yaşayan camaatı.
Fəridə
Onları nə barədə yaddan çıxarmamalıyıq?
Ədalət
Hər barədə. (Qısa pauza) Adamlar hardan bilirlər ki, sən o rəssamı bir qardaş kimi istəyirsən... Görəcəklər ki, çox vaxt mən evdə olmayanda gəlir. Saatlarla burada olur... Bir sən, bir də o. Demək, burada nə isə var.
Fəridə
Məsələn, nə?
Ədalət (gizli əsəbiliklə)
“Məsələn, nə”sini onlar özləri düzəldəcəklər.
Fəridə (hərarətlə)
Axı, biz üçümüz də bilirik ki, arada başqa, heç bir şey yoxdur və ola da bilməz.
Ədalət
Biz bilirik, onlar yox!
Fəridə (sanki indiyə qədər ona məlum olmayan başqa bir aləmə daxil olur)
Demək, onda biz... mən heç bir oğlan yoldaşımla görüşməməliyəm?
Ədalət (könülsüz)
Nə üçün... Olar... Lakin, əlbəttə... Ancaq rəsmi yerlərdə... Yalnız mən olduğum zaman.
Fəridə (hələ də təəccüb içində, lakin gülümsəyərək)
Deməli, ərli qadın olmağın belə işləri də varmış.
Ədalət (zarafatla)
Bəli... Bəs sən nə bilmisən...
Fəridə
Yaxşı... Daha neyləyək, Savalana deyərəm ancaq sən evdə olanda gəlsin.
Ədalət
Tez-tez yox.
Fəridə
Necə? Bəs, portretimi çəkməsin?
Ədalət (onun üzünə baxmadan)
Çəkməsə yaxşıdır.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ilyas-efendiyev-mehv-olmus-gundelikler-ikinci-perde
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Mən Səriyyənin gətirdiyi tor köynəklərdən birini geyərkən özümdə qeyri-adi bir fərəh hiss elədim. Səriyyə bizim iş yoldaşımızdır. Bizim briqadanın üzvüdür. O, ayağımı kəsilməyə qoymayaraq, məni götürüb Bakıya qaçdığı kimi, burada mənə lazım olan şeyləri də alıb gətirə bilərdi. Burada təəccüblü heç nə yox idi. Bununla bərabər, tor köynəyi geyərkən mən özümdə qeyri-adi bir fərəh hiss elədim. Elə bil ki, mənə fövqəladə səadət üz vermişdi. Elə bil ki, mən daha xoşbəxt bir dünyaya qədəm qoymuşdum. Tor köynəyin təması məndə tamam yeni bir duyğunun yaranmasına səbəb olurdu.Mən xəstə yoldaşlarımla gülür, zarafat edir, tez-tez yaralı ayağıma toxunaraq, ağrıyıb-ağrımamasını bilmək istəyirdim.
Sən həmişə mənimləsən, yaxud "Boy çiçəyi"İştirak edirlərHəsənzadə – zavod direktoru*
Xan qızı Gülsənubərlə tarzən Sadıqcanın nağılıÜçüncü yay gecəsi idi ki, şəhərin sakitliyi içində Xan qızı Gülsənubər tarda çalınan o muğamı eşidirdi. Və üçüncü yay gecəsi idi ki, Xan qızı Gülsənubərin yuxusu göyə çəkilmişdi. O tarçalan oğlanın gözlərindəki qəribə ifadə ilə çaldığı muğamın söylədiyi hekayət arasında ayrılmaz bir bənzərlik var idi. O hekayətin nədən ibarət olduğunu qız dərk eləyə bilmirdi. Lakin hiss edirdi ki, bu, nə isə, uzaqlarda və uzaq zamanlarda olub getmiş bir hekayət idi. Bəs, onda nə üçün o əhvalatı indi tarında hekayə edərkən oğlanın baxışları bu qədər pərişan, bu qədər əlacsız olurdu? Qız onu da hiss edirdi ki, muğamın danışdığı o əhvalatda nəhayətsiz bir kədər, bəlkə də, dünyada heç kəsin duya bilmədiyi bir nisgil var. Və indi bu cavan tarzən o pərişan, o nisgilli əhvalatı çaldığı muğamın gücü ilə hamıya nəql etmək istəyirdi. O qəmli əhvalatın sirri, yəqin ki, bu oğlana aydın idi. Yoxsa böyük Allahın onun gözlərinə bəxş etdiyi işıq muğamı çalmağa başladığı zaman birdən-birə bu qədər gözəl, bu qədər cazibədar, bu qədər dərin görünə bilməzdi.Güllərin, çiçəklərin ətriylə dolu bu aylı gecənin nəhayətsizliyi harada, hansı yalçın qayalıqda isə qurtarırdı. Lakin cavan tarzənin gözlərindəki o işıqlı, anlaşılmaz dünya, muğamı çaldıqca, həm dərinləşir, həm də əsrarəngiz və qavranılmaz olurdu... Və qız, bütün bu düşündüklərinin, hiss etdiklərinin boş bir xəyal olduğuna özünü nə qədər inandırmaq istəyirdisə, ürəyini o aləmdən qoparıb, o cavan tarzəni özündən uzaqlaşdıra bilmirdi...
Atayevlər ailəsiİştirak edirlərXosrov Atayev*
Poems by other poets
İki salma boylu yarı sevmişəm,Birisi pəridir, birisi mələk,
AxtıAxtının bax necə gör yaxşı gözəl halları var,Danışan şirin-şirin farsi-ərəb dilləri var,
Təbrizin qarətiGənə təqdiri-qəzadən belə fərman olduZəlzələ keçdi, vəli ayrıca dövran oldu
Gəraylı: Məgər bir can nolur, bilməmMəgər bir can nolur, bilməm,Bu qədri dərd-ü-qəm çəksin,