ز هر شأن و شوکت بس این عزتم
ز هر شأن و شوکت بس این عزتمکه از خاکساران این حضرتم
جبین بهتر از آفتابم بس استنشان نمایان این دولتم
از این در چو خورشید زربفتپوشهمان نور دل بس بود خلعتم
ز اخلاص پوشیدهام خلعتیکه تا حشر بالد به خود شوکتم
نباشم چرا خاک آن آستانکه در خاکساری بود عزتم
سرم چون کند سهو در سجدهایکه دل جمع سازد ز هر طاعتم
به این سجده خو کردهام در ازلنخواهد فراموش شد عادتم
در این در از آن گشته عقلم گداکه ظاهر شود بر جهان همتم
گناهم به امید لطف خداستگواهی نباشد به از جرأتم
دگر وقت آن شد که از درگهشگشادی دهد رو به هر ساعتم
کند بینیازم ز هر آبروهمین آرزو باشد از حضرتم
به مجذوب ای دل بگو مژده بادکه نزدیک شد وعده دولتم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/meczub-qezel-159
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Könül, gəl sevmə xublarıƏzəlcə bay edər səni
VerirBir gün bir heyvanat gördüm, zənbur kimi şan verir,Xörəyi yük ilə gəlir, nəfəsi duman verir.
KənarındaBugün bir gözəlin seyrinə vardım,Əlində şanəsi tel kənarında.
Haqq nəsib eyləsin yenə varalumHaqq nəsib eyləsin yenə varalum,Bab-i-salam qapusundan girəlum,