Əsdi payız küləyi,Nə dincəldi, nə yatdı.Saralmış yarpaqlarıSağa-sola dağıtdı.Xəzəlləri quş kimiBəzən alıb apardı.Bağlara, bağçalaraHaray salıb apardı.Boz gövdələr buz kimi,Budaqlar yarpaqsızdı.Ağaclar qulağımaPıçıldadı: payızdı.Saraldı torpaq üstəXalı salmış göy otlar.Haldan-hala düşdülərGöydə yorğun buludlar.Küləyin bu halınaYaman qəzəbləndilər.Ah çəkib, gilə-giləTorpaq üstə endilər.Bu munis qəribliyiBağlar yenə saxladı.Hər ağac, körpəsindənAyrılan analartəkDizini qucaqladı...Kim ayrılır söyləyinÖz ömrünün barından?Ayrılmaq istəmirdiAğac yarpaqlarından.Bəlkə elə bununçünKüləyin qabağındaƏyilib titrəyirdi.Saralmış yarpağı daSaxlamaq istəyirdi.Bu an çılpaq ağacdaBir yarpaq qalmışdı tək.Küləyin təmasındanTitrəyib, əyilərək,Budaqları tərk edibAyrılmaq istəyirdi.Başqa yarpaqlar kimiQırılmaq istəyirdi.İstəyirdi qoşulsunXəzəllər yığınına.Tənhalıq hər bir dərddənAğır gəlirdi ona.Dili olsaydı əgərÇığırardı: əs, külək,Amandır tələs, külək!Çatdır həmyaşlarıma,Sıxdı bu bağlar məni.Neçə ağır ayaqlarÇıxıb ağacın üstə,Sanki ayaqlar məni.Tənha yüksəkdə durmaqNə şöhrət, nə həyatdır.

Əs, ey külək, dayanma,Məni dostlara çatdır.O quru xəzəllərləQarışım torpağa mən.Torpağın qüdrətilə,İnsanın şəfqətiləYaşıllanım təzədən,Yaşıllanım təzədən...

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets