Ağlayır yol üstə dilsiz qayalar,Damlaların yeri göz kimi çuxur.Çoxdanmı ağlayır, çoxmu ağlayarBiləni olmayıb, biləni yoxdur.

Yağan yağışları, selləri udur,Qayalar ağlayır, ağlayır yenə.Fikrimi daş kimi dağlar uçurdurÖtən əsrlərin dərələrinə.

Hardasa daş qopub yad ayağından, –İgidlər atlanıb dağlar aşıbdır.Kimisi qələbə kef-damağında,Kimisi ölümlə yaxalaşıbdır.

Bir xəbər diləyib çəndən-çisəkdən,Analar qovrulub yol qırağında.Ağlaya-ağlaya yol gözləməkdənAnalar daş olub yol qırağında.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wisdom and advice