Elə ki, əlimi qoydum yəhərə,Kəhər öz yerində oynardı həmən.Sıxıb ayağımı üzəngilərəAtın cilovunu yığardım ha mən.

Mən yola çıxsam da dördqanadlıtəkBabalardan qalma bir adət idi: –Özündən böyükdən qabağa keçməkƏdəb qaydasında qəbahət idi.

Bəzən sığışmazdı at yüyəninə,Tozanaq salardı qasırğa kimi.Fəqət qulağımdan atamın yenəSəsi asılardı bir sırğa kimi.

«Dedim, böyükləri keçmə qabağa.Qabaqkı təpikcil atlara da bax!»Yazıq kəhərimi qulaq qırpmağaQoymazdım qabaqkı atlardan qabaq.

Mənim baş aparan şair ilhamımQəzəblər, cilovlar görəndən bəri.Qınaya bilmirəm qoca atamı,Unuda bilmirəm, yazıq kəhəri.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets