Mujir al-Din Baylaqani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مرا اندیشه ات خون در جگر سوختتمنای وصالت مغز سر سوخت
Rubai 12ای دل بنشین که یار بر خواهد خاستدر کار تو دوست وار بر خواهد خاست
Rubai 14تن در غم تو همچو زه از کاستی استواندر تو چو دامن همه ناراستی است
Rubai 17دوش از چشمم سرشگ گلگون ره جستدر جام شراب ریخت صد قطره نخست
Rubai 20زان پیش که دل داد جوانی دادستاندر سر من موی سپید افتادست
Rubai 32ای دیده نگویی که ترا با دل چیستوی دل ز تو چند خواهد این دیده گریست
Rubai 38دل در غم تو نقش امان جست و نیافتوز محنت تو خلاص جان جست و نیافت
Rubai 39بس دل که ز عشق تو سر خویش گرفتبس جان که به بازار تو از دست برفت
Rubai 43گندانی را کز آفتابه ش نم زادچون آتش خاطر آب خود داد به باد
Rubai 45با من چو شبی به وصل در پیونددننشسته هنوز رخت بر می بندد
Rubai 47گندانی را که گند بدعت داردفرابه به سنگلاخ ما می آرد
Rubai 53چون لشکر عارضه به بد رای تو زدبر عرض شریف عالم آرای تو زد
Rubai 55هر دم به تو خصمی دگرم برخیزدترسم که ز عشقت اثرم برخیزد
Rubai 62ای دوست مخور خون غم اندوزی چندخوش باش و مده دل به بد آموزی چند
Rubai 67بر تیغ تو شاه روم سر عرضه کندبر تیر تو نسر چرخ پر عرضه کند
Rubai 68در کوی توام سینه پر سوز افگندوز روی توام دور بدآموز افگند
Rubai 73دوش ار چه دلم ز درد هجران پر بوداندیشه من درازی شب بفزود
Rubai 75تن کیست که با وصل تو دمساز شوددل کیست که با عشق تو همراز شود
Rubai 77هر کو به جهان غمخور زلف تو شوددلتنگ تر از چنبر زلف تو شود
Rubai 78وقت است که حسن تو وبال تو شودحال تو به تیرگی چو خال تو شود
Rubai 79دل گرچه همه ساله جمالت خواهدوآید به بر تو تا وصالت خواهد
Rubai 90ای دل طمع از جفاپرستی بردارهشیار شو و دلت ز مستی بردار
Rubai 96ای دل ز ره دراز می آید یارخوش باش که دلنواز می آید یار
Rubai 97گر دیده بدی روی ترا یوسف مصرآشفته شدی چو من گدا یوسف مصر
Rubai 107گفتم ز دم سرد رهان یک بارمبا آنکه نکرد گفت منت دارم
Rubai 109از چشم خود ابر را خجل می دارموز خون همه خاک راه گل می دارم
Rubai 114تن کو که بدو ناز و دلال تو کشم؟یا دل که غم هجر و وصال تو کشم؟
Rubai 118روزی که سراپرده بر افلاک زنمآن روز ردای صبح را چاک زنم
Rubai 135چون سایه نه نیستم نه هستم بی تووز سایه خویشتن گسستم بی تو
Rubai 138ای برده دلم به صد هزار استادی!در عشق تو بندگی به از آزادی