Mujir al-Din Baylaqani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
الامر فی نفاذ والملک فی قراروالعید قد تجلی من غرة النهار
Mulamma' 37الا یا ساکن الدار رأیت الثلج فی الدارفاوقد بیننا جمرین من خمر و من نار
Mulamma' 48دمت دمعی با جفان و لست مذنب جانیو صارالقلب مشعوفا بالفاظ کمر جان
Tarkib-band 5تاج بخشی که گذشتست ز گردون قدمشتنگنایی است جهان پیش سواد حشمش
Tarkib-band 14روح را خار در جگر فگنیدعقل را خاک در بصر فگنید
Rubai 2تا سایه فگند سرو آزاد بر آبتا عکس گل شکفته افتاد بر آب
Rubai 11کار دو جهان از دو محمد شد راستوز سایه هر دو ملت و ملک بجاست
Rubai 18هر کو دل و جان به خدمتت پروردستبا نعمت و ناز جفت وز غم فردست
Rubai 26زان طیره نیم کان بت آزار پرستدل بست مرا به عشوه و پشت شکست
Rubai 34چون در دل من تویی دروغم خوش نیستکارم ز تو چون زلف تو درهم خوش نیست
Rubai 50از روی خرد شعر ترا ای سره مردماننده به آب بیلقان باید کرد
Rubai 51دل گر سوی لهو و ناز کم می یازدشاید که ز غم به خود نمی پردازد
Rubai 60از لشکر صبرم علمی بیش نماندوز هر چه مرا بود غمی بیش نماند
Rubai 69بر درگه وصل یار سرهنگانندبی سیمان را ز در برون می رانند
Rubai 84ای صبر نگفتی چو غمی پیش آیدخوش باش که کار تو ز من بگشاید
Rubai 88آن دل که ز غم خون شد اگر به بیندبنشیند و دامن ز غمت در چیند
Rubai 95با من چو گل ار شبی بپیوندد یارننشسته هنوز رخت بر بندد یار
Rubai 102یک دست به مصحف و دگر دست به جامگه نزد حلال مانده گه نزد حرام
Rubai 120با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟وین درد گرفته را به دامن چکنم؟
Rubai 121چندانکه به کار خود فرو می بینمبی دیده کی خویش نکو می بینم؟
Rubai 128آن عاقل دوست همچو ابله دشمنآن کرد به من کان نکند صد دشمن
Rubai 129تقویم نو ای معجز طبع تو سخن!بفرست و به وعده کژم طیره مکن
Rubai 147در معرکه شیر آتش انگیز توییدر بزم به از هزار پرویز تویی
Rubai 148دل گفت مرا که آن بت از دلجوییدیدی که نکرد با تو جز بدخویی
Qasida 4ز دار ملک جهان روی در کشید وفاچنانکه زو نرسد هیچ گونه بوی به ما
Qasida 15دوش چون مرغ شب فغان برداشتمهر خاموشی از دهان برداشت
Qasida 27زلف مشکین تو از مهر چو شیدای تو نیستکیست کز مهر تو چون زلف تو شیدای تو نیست
Qasida 28طارم زر بین که درج در مکنون کرده اندطاق ازرق بین که جفت گنج قارون کرده اند
Qasida 31این خسیسان کز طمع طفل سخن می پرورندسربسر ابلیس طبع اند ار چه آدم پیکرند
Qasida 78هر صبح بین از قرص خور بر چرخ زیور سوختهز آهوی ماده است ای عجب بزغاله نر سوخته