Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در سماع آمد بت خوبان چینآفتابی بر زمین در چرخ بین
Rubai 39با عشق تو دل چون محرم راز آمدبا دل در و دیوار در آواز آمد
Mufrad 40من کیم باری که نامم بر زبان آوردهاییا به نوک کلک در تصنیف نامم بردهای
Rubai 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند
Rubai 42ای دل مطلب دوا ز معلولی چندمشغول مشو به مهر مشغولی چند
Rubai 44معشوقه به گرمابه شبی با ما بودما را ز فروغ چهره خورشید نمود
Mufrad 45چون جان و دلم ز خدمتت نیست جدااندر نظرت چه قدر دارد بدنی
Ghazal 45خرامان میرود آن سرو قامتجهانی را از آن قامت قیامت
Rubai 45عشق تو جوان است و جوان خواهد بودتا هست جهان جانِ جهان خواهد بود
Rubai 47می بی لب تو طرب نمیافزایدخود بی لبت از شراب کاری ناید
Rubai 48زان عهد قدیم چون مرا یاد آیدلذات جهان سر به سرم باد آید
Rubai 49باد سحری رقصکنان میآیدبا مژده یار مهربان میآید
Rubai 50گفتار خوش و لب چو قندم بایدگیسوی دراز چون کمندم باید
Rubai 51نی حال دلم یکان یکان میگویدوان راز که داشتم نهان میگوید
Rubai 52گفتا که به ابروم که دارم در سرکامشب نفسی کنم به پیش تو گذر
Rubai 53این ملک به مالک گدا بازگذارخود را به تو تسلیم و رضا بازگذار
Rubai 55بادا چو کمان قامت اعدای تو کوزپیچیده در او غم فراوان چون توز
Rubai 56ای خواجه بگو چه دیدهای باش هنوززین ره به کجا رسیدهای باش هنوز
Ghazal 57رندی و برناپیشهای میر مغان را میرسداز تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد
Rubai 57جانا دهنت که هست چون چشمه نوشمیآوردش ظلمت شب در آغوش
Rubai 63دیر است که با غم تو در ساختهامپنهان ز تو با تو عشقها باختهام
Rubai 67وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهمکی وصل تو را به ملک خاقان بدهم
Rubai 70منگر تو بدان که ما به تن مختصریمهر چند که کوتهیم عالی نظریم
Rubai 71تا چند بود دل به ریا پروردندر باده نهم سر پس از این تا گردن
Rubai 73تا کی رخ دل سوی گناه آوردنوان میغ سیاه پیش ماه آوردن
Rubai 74در منزل او وقت خبر پرسیدنخون شد دلم از بانگ صدا بشنیدن
Rubai 75چون نیست مجال روی و مویت دیدنراضی شدهام به خاک کویت دیدن
Rubai 76امشب که رسید دوست در منزل منشد جان و دل از حضورش آب و گل من
Rubai 79یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو
Ghazal 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود