Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از آن شکل و شمایل چشم بد دورکه چشم عاشقان را میدهد نور
Ghazal 41تورا چیزی ورای حسن و آن هستنپندارم نظیرت در جهان هست
Ghazal 1چون سحر از بوی گل گشت معطر هوااز نفس یار ما داد نشانی صبا
Ghazal 179ماه رویا دوش عزم جام و ساغر کردهایخواب دوشین در کنار یار دیگر کردهای
Ghazal 204کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمیبار دیگر عمر خود در کار ایشان کردمی
Ghazal 37مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین استدهان من به حدیث لب تو شیرین است
Ghazal 40مرا تویی ز جهان آرزوی جان ای دوستحیات بهر تو خواهم در این جهان ای دوست
Rubai 66گفتم چو تو را عاشق شیدا باشمشاید که من دل شده تنها باشم
Ghazal 113چه می خورده است چشم نیمخوابشکه او مست است وهشیاران خرابش
Ghazal 134نرسیدهست به گوش تو مگر فریادمورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم
Ghazal 173چون منی را کی رسد روی جهانآرای تودولت چشمم بود گردی ز خاک پای تو
Ghazal 15نه باغ بود و نه انگور و می، نه بادهپرستکه دوست داد شرابی به عاشقان الست
Ghazal 19حسنت چو اشتیاق دلم بینهایت استوز عاشقان فراغت یارم به غایت است
Rubai 60ای ماه چه قبهای ز قدرت عیوقاقبال چو عاشق است دادت معشوق
Ghazal 67سر تا قدم به آب حیاتت سرشتهانددلها مثال نقش تو بر جان نبشتهاند
Ghazal 68ماهرویان زلف مشکین را پریشان کردهاندعاشقان دنیی و دین در کار ایشان کردهاند
Rubai 68بنشسته بدیم ما دو شهباز به همکردیم به کوه و دشت پرواز بهم
Rubai 84ای طبع تو را جان لطیفان بندهساز تو مزاج طبع را سازنده
Rubai 90معشوق ز ذوق باده گلناریدر ساخته بود دوش با بیداری
Rubai 91ای منزل دوست خوش هوایی داریفریاد که بوی آشنایی داری
Ghazal 115نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش
Ghazal 138سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درمخوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم
Ghazal 145مرا چو سرو نو باید به بوستان چه کنمچو مست روی توام رنگ ارغوان چه کنم
Ghazal 155تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن
Ghazal 178بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی
Ghazal 219دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیدهای که ماند خالی ز روشنایی
Masnavi 7ذوق وجد وسماع وجان بازیهست در قوم ملت تازی
Ghazal 7مکن ای دوست ملامت من سودایی راکه تو روزی نکشیدی غم تنهایی را
Masnavi 9ای سخن پرور بلند آوازکه زبان تیز کرده ای و دراز
Masnavi 10واعظانی که اهل تحقیقندبه مواعظ کلید توفیقند