Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تا سرم خالی نگردد از خیال ما و منخویشتن باشم حجاب روی یار خویشتن
Ghazal 173چون منی را کی رسد روی جهانآرای تودولت چشمم بود گردی ز خاک پای تو
Ghazal 178بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی
Mufrad 4ز دولت تو مرا دست داده بود دمیبه بندگیت که تاریخ روزگار من است
Masnavi 9ای سخن پرور بلند آوازکه زبان تیز کرده ای و دراز
Masnavi 10واعظانی که اهل تحقیقندبه مواعظ کلید توفیقند
Rubai 12در آرزوی تو شمع را جان به لب استزان مرده و سوخته چو من روز و شب است
Ghazal 13ترکم زمی مغانه سرمستمیآمد و عقل رفته از دست
Rubai 13چون دیدن آن سرو روان در خواب استپس ذوق دل و راحت جان در خواب است
Ghazal 20حسنی که هست روی تو را بینهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است
Ghazal 23اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوبتر است
Mufrad 30حرف و ترکیب ندانم که من از سر تا پایهر کجا دیده برافتاد همه جان دیدم
Ghazal 34یاری که رخش قبله صاحبنظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است
Ghazal 39بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست
Ghazal 61اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد
Ghazal 76قومی که ره به منزل خوبان همیبرنداقبال مایهایست که ایشان همیبرند
Ghazal 77میروی وز پی تو پیر و جوان مینگرندبه تعجب همه در صورت جان مینگرند
Ghazal 80اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند
Rubai 83ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه
Ghazal 86زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود
Ghazal 90بوسهای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید
Rubai 93ای نی تو نه همچو من پریشان حالیبی درد برین صفت چرا مینالی
Rubai 94ای عاشق رخسار تو چون ما خیلیخود نیست به عاشقان دلت را میلی
Ghazal 112رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوزساکن نگشت عربده عاشقان هنوز
Ghazal 115نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش
Ghazal 138سعادتی که ز ناگه درآمدی ز درمخوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم
Ghazal 183چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی
Ghazal 192معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامتگر بنگر به رخش باری
Ghazal 219دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیدهای که ماند خالی ز روشنایی
Mufrad 1درخت بخل ترا کس ز بیخ برنکندمگر که صرصر حمق تو بشکند آن را