Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز کوی دوست مرا ناگزیر خواهد بودوگر گذر همه بر تیغ و تیر خواهد بود
Rubai 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Ghazal 83چشم بد دور که زیباتر از این نتوان بودبنده روی تو خواهم ز میان جان بود
Rubai 87اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری
Ghazal 88جانها در آتشند که جانان همیرودسیلاب خون ز دیدهٔ گریان همیرود
Ghazal 89عشق از صورت او آینه جان بنمودتا در آن آینه عکس رخ جانان بنمود
Ghazal 91اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید
Rubai 92هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Ghazal 93بیا دمی بنشین تا دلم بیاسایدکه آن شمایل خوب انجمن بیاراید
Ghazal 94دلم ز عهدۀ عشقت برون نمیآیدبه جای هر سر مویی مرا دلی باید
Ghazal 96چو چشم مست بدان زلف تابدار آیداسیر بند کمندت به اختیار آید
Rubai 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Ghazal 99مرا چو نام لبت بر سر زبان آیدز ذوق آن سخنم آب در دهان آید
Ghazal 100دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید
Ghazal 101دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید
Ghazal 102نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشیددیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید
Ghazal 106دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر
Ghazal 109آفتابی و ز مهرت همه دلها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور
Ghazal 121دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرککاب حیوان میچکانید از لب چون شکرک
Ghazal 126زهی مقبل که شد پیش تو مقبولبود دایم به سودای تو مشغول
Ghazal 128آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم
Ghazal 129ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام
Ghazal 130من به اومید تو از راه دراز آمدهامناز بگذار دمی چون به نیاز آمدهام
Ghazal 131چشم خود را دوست میدارم که رویش دیدهامعاشقم بر گوش خود کآواز او بشنیدهام
Ghazal 132من از دنیا و مافیها دل اندر نیکوان بستمعجب دارم که بشکیبم ز روی خوب تا هستم
Ghazal 136چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یکجا دیدم
Ghazal 137این منم در صحبت جانان که جان میپرورمگر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم
Ghazal 144تا کی آخر ز غمت ناله شبگیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم
Ghazal 147در رخت مینگرم صورت جان میبینمآنچه دل میطلبد پیش تو آن میبینم
Ghazal 148بلبلان را همه شب خواب نیاید زان بیمکه مبادا که برد برگ گلی باد نسیم