ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام

ماه فلک را قدی نیست چو سرو سهیسرو سهی را رخی نیست چو ماه تمام

هر دو تو داری و بس نیست نظیر تو کسطوطی جان در قفس شد شکرت را غلام

چون که پریشان شود زلف خوشت نیم روزشب‌رو عیار را کار شود با نظام

باز نداند کسی نیم شب از نیم روزپای چو بیرون نهی نیم شبی از مقام

نیست تنت ز آب و خاک هست همه جان پاکگشت مجسم مگر روح لطیف همام

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. عاجزم از وصف تو یک سخنم بیش نیستخاتم خوبان تویی ختم کنم والسلام

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets