Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
Ghazal 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Ghazal 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Ghazal 174پاکچشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
Ghazal 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Ghazal 188ای باد نو بهاری بوی بهشت داریاز سوی گل رسیدی یا پیک آن نگاری
Ghazal 190ترسا بچهای ناگه بر کف می گلناریاز صومعه باز آمد سرمست به عیاری
Ghazal 193دیگر نخوانم جان تورا زیرا که از جان خوشتریاز حسن خوبان نشمرم حسنت که زایشان خوشتری
Ghazal 194بازیچه نیست آخر آیین عشقبازیبا دوست درنگیرد تا روح در نبازی
Ghazal 211در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی
Ghazal 218برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی
Ghazal 220گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
Masnavi 1ای وجودت به ذات خود قایمذات پاک تو قایم و دایم
Masnavi 2هرکه ره با دلیل پیمایدگرچه زحمت کشد بیاساید
Masnavi 3پیشوا یار غار او صدیقآن رسیده به عالم تحقیق
Mufrad 5حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامهایست نه این کار نامه است
Mufrad 6مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست
Rubai 7گویند که هست بی نشان آب حیاتو اندر ظلمات است نهان آب حیات
Mufrad 8عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت
Mufrad 9چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت
Masnavi 11دلربایی به دلنوازی کنپایها بوس و سرفرازی کن
Ghazal 12بدیدم چشم مستت رفتم از دستکوام آذر دلی بو کو نبی مست
Masnavi 13گفتن از بهر کار در کار استورنه اینجا چه جای گفتار است
Masnavi 14همنفس شد سگ شبان با گرگگله را سگ خوردکنون یاگرگ
Rubai 14با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است
Mufrad 16کو حیدر هاشمی و کو حاتم طیتا ماتم مردمی و مردی دارند
Mufrad 27ملول شد دل ما در شب دراز فراقمگر طلوع کند آفتاب روز وصال
Rubai 27ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت
Ghazal 28مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است
Rubai 28چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت