در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی

آیینه را نخواهم در صحبتت که زانجادانی که تا چه غایت زیبا و نازنینی

آنگه که دیده باشی رویی بدین ملاحتاز خود به سر نیایی با ما کجا نشینی

زلف تو را نگویم عنبر کادب نباشدبا گرد خاک کویت گویم که عنبرینی

خورشید پیش رویت آید به سجده گویدای صانعی که از گل خورشید آفرینی

هر کاو لب تو دیده انگشت و لب گزیدهحیران حسن رویت صورت‌گران چینی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گل کیست تا به رویت نسبت کند همامشیا مشک تا به مویت گوید که همچنینی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love