Homam Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
معشوق من امشبی وفایی داردکارم ز وصال او نوایی دارد
Ghazal 42ز جانان مهر و از ما جانفشانیستجواب مهربانان مهربانیست
Mufrad 43از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری
Ghazal 44فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت
Mufrad 46برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارتهای پنهانی
Rubai 46هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود
Mufrad 47دل گفت که زحمت تن آنجا چه بریاین کار همان به که به جان فرمایی
Ghazal 49از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح
Ghazal 51دلم شکست بدان زلفهای پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد
Ghazal 53مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد
Ghazal 58دردمندان را ز بوی دوست درمان میرسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان میرسد
Ghazal 59جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد
Rubai 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Ghazal 63نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Ghazal 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Ghazal 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Rubai 72ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن
Ghazal 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Ghazal 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Rubai 80تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو
Ghazal 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Rubai 86ای دل تو ز همنشین دگرسان گردیبا هر چه نشینی به صفت آن گردی
Rubai 89ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه میآزاری
Ghazal 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Rubai 95جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی
Ghazal 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Ghazal 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Ghazal 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
Ghazal 125ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت دادهام جان تو و جان دل
Ghazal 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم