Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مشکی که ز چین ختن آهو دارداز چینِ سرِ زلف تو آهو دارد
Rubaiyat, 54جان در ره عاشقی خطر باید کردآسوده دلی زیر و زبر باید کرد
Rubaiyat, 61چون زور کمان در بر و دوش تو رسدتیرش به لب چشمهٔ نوش تو رسد
Rubaiyat, 64گفتم نظری که عمر من فاسد شدگفتا ز حسد جهان پر از حاسد شد
Rubaiyat, 69آنها که هوای عشق موزون زدهاندهر نیم شبی سجاده در خون زدهاند
Rubai 72اشکم ز دو دیده متصل میآیداز بهر تو ای مهر گسل میآید
Rubai 80انگشتری عدل تو ای دشمن بندشد پره نردبان بر این چرخ بلند
Rubai 83هر شب دل من چنان بسوزددر ناله او جهان بسوزد
Rubai 86آهیخت پریر، لاله ز آتش خنجردی نیلوفر، فکند بر آب سپر
Rubai 92ای عقرب زلفت زده بر جانم نیشتیر قد تو مرا برآورده ز کیش
Rubai 99من «مَهْسَتیاَم» از همه خوبان شده طاقمشهور به حسن در خراسان و عراق
Rubai 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Rubaiyat, 103با لاله رخان باغ سرو از سر نازمیکرد ز شرح قد خود قصه دراز
Rubaiyat, 104از بس که کند زلف تو با روی تو نازبیم است که از رشک کنم کفر آغاز
Rubai 105هر جوی که از چهره به ناخن کندماز دیده کنون آب در او میبندم
Rubaiyat, 109آن دیده که دیدن تو بودی کارشاز گریه تباه میشود مگذارش
Rubai 138معشوقه لطیف و چست و بازاری بهعاشق همه با ناله و با زاری به
Rubaiyat, 143دوش از غم هجرت ای بت عهدشکنچون دوست همی گریست بر من دشمن
Rubaiyat, 150افتاده ز محنت من آوازه برونای خانه مهر تو ز دروازه برون
Rubai 151خندان به دو رخ، گلِ بدیع آوردیکهاندر مه دی، فصل ربیع آوردی
Rubaiyat, 151ما را سر ناز دلبران نیست کنونآن رفت و گذشت و دل بر آن نیست کنون
Rubaiyat, 155ابریست که خون دیده بارد غم توزهریست که تریاک ندارد غم تو
Rubaiyat, 164ای روی تو ماه را شکست آوردهو ای قد تو سرو را به پست آورده
Rubai 169با روی چو نوبهار و با خوی دئیبا ما چو خمار و با دگر کس چو مئی
Rubaiyat, 179از دیده اگر نه خون روان داشتمیرازت ز دل خسته نهان داشتمی
Rubaiyat, 13گفتی که بدین رخان زیبا که مراستچون خلد، وثاق تو بخواهم آراست
Rubai 15چون ابر به نوروز رخ سبزه بشستبا باده لعل کن سر عهد درست
Rubaiyat, 16صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق استچون ابروی خویشتن به عالم طاق است
Rubai 47چون باد که هر زمان ز سوئی بجهدهر دم ز تو بیدلی ز کوئی بجهد
Rubai 48در غربت اگرچه بخت همره نبودباری، دشمن ز حالم آگه نبود