Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از من طمع وصال داریالحق هوس محال داری
Qit'a 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Rubai 109در وصف تو بسیار سخن راندهایمبسیار کُتُب ساخته و خواندهایم
Rubai 136عشق است که شیر نر زبون آید از اوبحریست که طرفهها برون آید از او
Rubai 146ای کرده جفا و جور آئین، بحلیوآورده به جای مهرِ من کین، بحلی
Ghazal 4در فغانم از دل دیر آشنای خویشتنخو گرفتم همچو نی با نالههای خویشتن
Rubai 12در دایرهای که آمد و رفتن ماستآنرا نه بدایت نه نهایت پیداست
Rubai 82مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهدوز تو، صنما، بریدنم دل ندهد
Rubai 103تا حلقه به گوش لب چون نوش توامای رشک پری، عاجز و مدهوش توام
Rubai 104جانا نفسی دور نهای از یادمدلتنگ مشو گر ز تو دور افتادم
Rubaiyat, 106دریافتم آخر ز قضا را به شبشصد بوسه زدم بر لب همچون رطبش
Rubai 124با درد تو نیست روی درمان دیدندشوار بود وصل تو آسان دیدن
Rubai 147گه خصم شوی مرا و گه یار آئیروزی به هزار گونه در کار آئی
Rubai 150چون در دلت آن بود که گیری یاریبرگردی ازین دل شده بی آزاری
Ghazal 5آن خال عنبرین که نگارم به رو زدهدل میبرد از آنکه به وجه نکو زده
Qit'a 7مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجمال گردید بنابرآن به حضوری مجلس خاص سلطانی اجازت تمام داشت و در آن بزم با شعرا و ادبائی مانند امیر احمد و غیره طریقه مطارحه و معارضه میپیمود، روزی سلطان به مَهْسَتی چنین گفت:«چیست پنهان زیر دامان تو ای سیمین بدن »
Qit'a 9از جماع نره خر بر ماده خررغبتی بر طبع خاتون اوفتاد
Qit'a 12طیبتی نیک گویمت بشنورسم مردی مجوی از معنون
Qit'a 13از رسول بزرگ، واعظ شهرگفت روزی حکایتی خندان
Qit'a 14ندانم ترا «تاج دین» یاد هستکه بر خط تو ماه سر مینهاد
Qit'a 15در آن شهره دیو کز پس نهیبفرشته چو طاوس پر مینهاد
Qit'a 18به خدایی که بر خداوندانفرض کردهست بندگی کردن
Rubai 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Rubai 10در طاس فلک نقش قضا و قدر استمشکل گرهیست، خلق ازین بیخبر است
Rubai 11در طاس فلک جرعه شادی و غم استگه محنت و دولتست و گه بیش و کم است
Rubai 44قاضی چو زنش حامله شد زار گریستگفتا ز سر قهر که این واقعه چیست
Rubai 106چندان که به کار خویش وا میبینمخود را به غم تو مبتلا میبینم
Rubai 149هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهیشب با تو سخن کنم جوابم ندهی
Rubai 168تن زود به خواری ای جلب بنهادیوز گفته خویش نیک باز استادی
Ghazal 3طفل اشکم مدام در نظر استچه توان کرد، پارهٔ جگر است