Majzub Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
عمری اگر چه از من بیدل رمید یارشکر خدا که بر سرم آخر رسید یار
Ghazal 130........................
Ghazal 145روزگاری شد که من دردیکش میخانهاممشق درویشیست کار همّت شاهانهام
Ghazal 190مجنون تو را تا کی روی دگری دیدنبا ماه سخن گفتن در خواب پری دیدن
Ghazal 196دشمنی با ما به حرف دیگران دیگر مکنهر چه گوید مدعی در حق ما باور مکن
Chronogram 5چون دل احرام طواف بوالحسن از کعبه بستلطف حق شد همره و خضر هدایت پیشرو
Masnavi 6گفت شخصی به شاه اسماعیلکای فلک تخت آفتاب اکلیل
Chronogram 7فرزند عزیز من که چون مندر حفظ دوازده امام است
Chronogram 8چون از خبر آمدن لشکر روممردم همه دامن از تعیش چیدند
Ghazal 13مژده ای دل که یار میآیدغم مخور غمگسار میآید
Ghazal 24با تبسم تا لبش تمهید احسان میکندغمزه شوخش به ایمایی پشیمان میکند
Ghazal 41آن زمان بهره ز نقل و می و جامت باشدکه لب ساقی خوشلهجه بکامت باشد
Ghazal 42مژده ای دل که بهار آمد و گل پیدا شدبر جنون زن که دگر منزل ما صحرا شد
Rubai 45روزی که ز دهر بر غرامت نرومآلوده به صد رنگ ندامت نروم
Ghazal 46گر تیرگی بصر نباشدجز روی تو در نظر نباشد
Ghazal 98مژده وصلم صبا آورد و گریانم هنوزنیش بر دل میزند اندوه هجرانم هنوز
Ghazal 103بنال ای عندلیب نالهپردازکه باشد ناله دل را نالِ پرواز
Ghazal 106صیقل مرأت دل صهبای گلفام است و بسکیمیای خوشدلی در حقه جام است و بس
Ghazal 112دلربایی که به جز لطف نباشد کارشصبر کن صبر که لطف است یقین آزارش
Ghazal 120آمد رسول یار و شدیم از جفا خلاصاز هر بلا شدیم به لطف خدا خلاص
Ghazal 146یار از ما جان و ما از یار ساغر خواستیمجان به جان دادیم و جان بردیم و دیگر خواستیم
Ghazal 154کار خود را ما به لطف کارساز انداختیمتا نظر بر چهره آن دلنواز انداختیم
Ghazal 165ای سراپا ناز قربانت شومناز کن تا باز قربانت شوم
Ghazal 170ما تن به عیش مفت و مسلم نمیدهیمیعنی غم تو را به دو عالم نمیدهیم
Ghazal 189آن شب که با خیال لبت غنچه خفتهامصبح از نسیم زلف تو گل گل شکفتهام
Ghazal 192پیش بتان مذمت خورشید و ماه کندر گفتگو به مشرب هر کس نگاه کن
Ghazal 198بیطمع باش و عافیتها کنترک این خوی و خاصیتها کن
Ghazal 200به اصل و نسل مباهات ای پسر کم کنتو خویش را خلف دودمان آدم کن
Ghazal 209ای روشن از خاک درت چشم جهانبین همهمهر تو چون شیر و شکر با جان شیرین همه
Ghazal 213سحر چون رخ نماید آفتاب آهسته آهستهکشد با ساغر زرین شراب آهسته آهسته