Ghazal 6

این حضور عاشقان است، الصلاصحبت صاحبدلان است، الصلا

Nasimi1 min
Ghazal 7

ای چون فلک از عشق تو سرگشته سر ماسودای تو زد آتش غم در جگر ما

Nasimi2 min
Ghazal 19

زهی جمال تو مستجمع جمیع صفاترخ تو آینه رونمای عالم ذات

Nasimi1 min
Ghazal 20

ای کعبه جمال توام قبله صلاتحسن رخ تو داده به خورشید و مه زکات

Nasimi1 min
Ghazal 23

هیچ می‌دانی که عالم از کجاست؟یا ظهور نقش آدم از کجاست؟

Nasimi1 min
Ghazal 24

عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است

Nasimi1 min
Ghazal 25

زلف تو شب قدر من و روی تو عید استوز زلف تو اندیشه ادراک بعید است

Nasimi1 min
Ghazal 32

مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است«رب انزلنی » بیان آن مبارک منزل است

Nasimi2 min
Ghazal 42

تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی استدل محروم از این صورت دو چشم جان پرتابی ست

Nasimi1 min
Ghazal 59

خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت

Nasimi1 min
Ghazal 64

هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت

Nasimi2 min
Ghazal 67

ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت

Nasimi1 min
Ghazal 68

گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج

Nasimi1 min
Ghazal 72

ز بند زلف تو جان مرا نجات مباددل مرا نفسی بی رخت حیات مباد

Nasimi2 min
Ghazal 79

گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد

Nasimi2 min
Ghazal 86

قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

Nasimi2 min
Ghazal 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

Nasimi2 min
Ghazal 98

در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد

Nasimi2 min
Ghazal 103

سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد

Nasimi1 min
Ghazal 110

دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند

Nasimi1 min
Ghazal 123

عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانندعروه موی تو را حبل متین می‌خوانند

Nasimi1 min
Ghazal 128

صور دمم تا همه بی جان شوندجان چو نماند سوی جانان شوند

Nasimi1 min
Ghazal 130

قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویندهست خود، روی نکو چون قمری، می‌گویند

Nasimi1 min
Ghazal 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

Nasimi2 min
Ghazal 136

گر ماه من شبی چون تابان قمر برآیدباشد سر زوالش خورشید اگر برآید

Nasimi1 min
Ghazal 139

مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌بایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد می‌باید

Nasimi2 min
Ghazal 140

مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌بایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمی‌باید

Nasimi2 min
Ghazal 141

بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌بایدبه جز وصال تو ما را جنان نمی‌باید

Nasimi1 min
Ghazal 151

دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر

Nasimi1 min
Ghazal 170

دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنکنظر لطف خدا یافته‌ام در کپنک

Nasimi1 min