Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانیگذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی
Ghazal 844صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنیچون سر زلف خویشتن کار مرا بهم زنی
Ghazal 846گر نخواهی که نظر با من درویش کنیاین توانی که به صد غصه دلم ریش کنی
Ghazal 861تو در شهری و ما محروم از آن رویزهی شهر! و زهی رسم! و زهی خوی!
Ghazal 881ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بوییماه از هوست هر سرمه چون سر مویی
Ghazal 884خانهٔ تحقیق را ماه شبستان توییانفس و آفاق را میوهٔ بستان تویی
Ghazal 887به خوابم دوش پرسیدی، به بیداری چه میگویی؟دلت را چیست؟ در خاطر چه سر داری؟ چه میگویی؟
Qasida 4ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راستتا ز آفرینش تو جهان آفرین چه خواست؟
Qasida 5این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟یا روضهٔ مقدس فرزند مصطفاست؟
Qasida 7چرخ گردان روشن از رای منستدور گردون کار فرمای منست
Qasida 8بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
Qasida 10مستان خواب را خبری از وصال نیستدلمرده را سماع نباشد چو حال نیست
Qasida 21میان کار فروبند و کار راه بسازکه کار سخت مخوفست و راه نیک دراز
Qasida 25مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتمدل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم
Qasida 27سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیمز کردهٔ خود و اندیشهٔ عذاب الیم
Rubai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rubai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rubai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rubai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rubai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rubai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Rubai 61گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
Rubai 62گل شرم چمن به هیچ رویی نبرداز لاله خجالت سر مویی نبرد
Rubai 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Rubai 72مشنو تو که: گل بیسر خاری باشدیا بادهٔ حسن بیخماری باشد
Rubai 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Rubai 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Rubai 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Rubai 105کردند دگر نگاربندان از نازدر دست تو دستوانه از مشک طراز
Rubai 116ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگلالای ترا ز بدر و از لل ننگ